winda.26
O godzinie 20:15 winda wjeżdża na 3e piętro. Wysiada z niej kobieta w tenisówkach i długim płaszczu. Wyskoczyła dosłownie na chwilę do sklepiku po zapas ciastek w czekoladzie i piwa desperados i już nie chciało jej się wchodzić pieszo schodami. To pierwszy dzień relaksu po długich tygodniach ciężkiej pracy. Zagubiona, nie wie, co ze sobą zrobić, więc postanawia zajeść i zapić smutki. Czasem życie bez pracy jest bardzo trudne.

winda.25
W godzinach 20:20 - 20:33 winda w zasadzie bezustannie kursuje między piętrem trzecim a parterem. Jeździ nią psychopata, który czerpie chorą radość z przesuwających się z łoskotem metalowych drzwi. Lubi też w nie kopać. Nie wiem, skąd ten psychopata wziął się w moim bloku. Może jest wytworem mojej równie chorej wyobraźni. Może mam windowe omamy.

winda.24

O 18:47 winda wjeżdża na 3e piętro. Wysiada z niej Dup-ek, mój sąsiad z naprzeciwka. Nazywam ich rodziną Dup: Dup-ek, Dup-ka i ich rozwrzeszczany Dup-i. W skrócie, to buraki kompletne, chyba tylko Tola-Lola-Pola są większymi burakami wśród użytkowników windy. Dup-ek tak naprawdę ma na imię Jędrzej i jest z zawodu agentem ubezpieczeniowym. Za sporą kasę wpycha klientom produkty, które niekoniecznie odpowiadają ich oczekiwaniom, ale kto by się tym przejmował. Dup-ek wraca właśnie ze spotkania, na którym podpisał umowę z kolejnym klientem. Jego ulubiony profil - prosta zarobiona kobiecina, która każdy uciułany grosz chciałaby oszczędzić na niepewną przyszłość. Łatwo jej wmówić, że proponowany produkt (ubezpieczenie na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym) to coś takiego jak lokata w banku albo nawet bardziej bezpieczne (jak trzymanie kasy w skarpecie!), bo przecież banki to Amber Gold. Dup-ek jest bardzo zadowolony z siebie - na tej kobiecie zarobi jakieś 5 tys. złotych. Pogwizdując rusza w stronę drzwi mieszkania. Żona z synem poszli zapewne na ślizgawkę, więc ma kilka minut dla siebie. Rzuca ciuchy byle jak i pada na kanapę, jednocześnie włączając pilotem telewizor.

winda.23

O godzinie 22:35 winda wjeżdża na 5 piętro. Wysiada z niej biały niewielkiego wzrostu kot z jednym okiem. To Kiciuś śnieżny kot, który zawsze chodzi własnymi drogami. Znamy się. Kiciuś kocio-tanecznym krokiem rusza w stronę końca korytarza. Za ostatnimi drzwiami nie ma nic, jest nicość, która rozciąga się na wiele metrów w dół i w górę, a na piątym piętrze stopniowo pochłania pozostałe mieszkania. W nicości wszystko może się zdarzyć, przedmioty przyjmują dziwne kształty, a pomieszczenia tylko na pierwszy rzut oka wydają się puste. Nicość jest za ścianą mojej sypialni - tą lodowato zimną ścianą, od której ostatnio odsunęłam łóżko. Jedynie Kiciuś śnieżny kot, który zawsze chodzi własnymi drogami, zapuszcza się w nicość. Czasem myślę o nim jako o strażniku nicości, oczywiście nieoficjalnym, bo to przecież kot, który chodzi własnymi drogami. Teraz więc Kiciuś wysiada z windy i kocio-tanecznym krokiem podchodzi pod drzwi nicości, po czym z wyraźnym "Plong!" znika w nich. Drzwi go wchłaniają, a ja chwilę później słyszę ciche drapanie za ścianą sypialni. Może kiedyś mi Kiciuś opowie o swoich przygodach.

winda.22

O godzinie 20:06 winda zatrzymuje się na 4ym piętrze. Wysiadają z niej Marta i mała Kasia, które właśnie wróciły z pobliskiej ślizgawki, podczas której Kasia ćwiczyła jazdę na jednej nodze przy asyście starszego pana porządkowego, Marta zaś raz na jakiś czas traciła równowagę, kiedy jeden z kolegów Łukasza mijał ją w dzikim pędzie (a cała reszta grupki z okropną Tereską na czele zaśmiewała się do rozpuku). Marta potrzebowała czekolady na pocieszenie po tym okropnych przeżyciach, na czym oczywiście dodatkowo skorzystała mała Kasia. Siostry dzwonią do drzwi mieszkania, a po minucie zostaną do niego wpuszczone przez ojca, który nie odrywa przy tym wzroku od kolejnego kryminału. Wracając do dużego pokoju, ojciec potrąca stolik. Spada z niego mała figurka w kształcie walca, po czym toczy się po drewnianej posadce z łoskotem. Chwilę później słychać jakby uderzenia z dołu, to zgryźliwa staruszka, którą znów wkurza cały świat, daje im znać, żeby zachowywali się ciszej. 

winda.21

O 20:02 winda wjeżdża na 3e piętro. Wysiada z niej Tola, młodsza siostra Loli. Tola ma 17 lat, a jej siostra jest już studentką. Pochodzą z Radomia. Kiedy ich rodzice postanowili wyjechać zarobkowo za granicę, Tola przyjechała do starszej siostry. Teraz stacza się uczestnicząc w imprezach w stylu disco polo organizowanych przez Lolę oraz jej współlokatorkę Polę, o której istnieniu ich rodzice nic nie wiedzą. Tola wraca ze ślizgawki, na którą poszła razem z kumplami ze szkoły. Tak naprawdę nazywa się Teresa Lolek, ale sama mianowała się Tolą, żeby poczuć się częścią grupy. Nie przepada za kumplami ze szkoły, którzy wydają się jej o wiele mniej ciekawi niż koledzy Loli - studenci! Ale na ślizgawce zawsze jest z nimi zabawnie. Teraz Tola rusza w stronę swojego mieszkania, przed którego drzwiami ustawione są w równym rzędzie trzy wielkie worki ze śmieciami. W tym tygodniu to ona jest odpowiedzialna za wyrzucanie śmieci, więc domyśla się, że w ten sposób siostra chciała jej przypomnieć o zadaniu. Ledwo Tola zbliża się do drzwi, na korytarzu pojawia się ich sąsiadka - zgryźliwa staruszka o wścibskim spojrzeniu i ustach wiecznie wygiętych w brzydkim grymasie. "Następnym razem wywalę wam te śmieci na wycieraczkę! - rzęzi, po czym trzaskając drzwiami mamrocze wystarczająco głośno, żeby Tola usłyszała: "wieśniaki". Chwilę później Tola porywa worki i rusza z nimi z powrotem w stronę windy. 

winda.20
O 23:49 winda z łoskotem wjeżdża na 3 piętro, po czym wielki tupacz wysiada z niej i rusza w stronę drzwi po lewej stronie. To najnudniejsza postać w tym bloku - młoda żona od młodego męża. Razem są nudniejsi niż osobno, ale mimo że do domu wraca sama, bo mąż jest w delegacji, to i tak wieje od niej nudą straszliwą. Nie ma co się interesować. Żeby tylko tak paskudnie nie tupała (ale mając 185 cm wzrostu, chyba nie da się nie tupać chodząc w butach na obcasie.. swoją drogą, kto przy takim wzroście chodzi w butach na obcasie? chyba musi mieć kompleks bycia nudziarą...).

winda.19
O 22:50 winda wjeżdża na 6 piętro. Wysiadają z niej trzy kobiety w wieku około 60 lat. Dwie z nich śmieją się tak bardzo, że łzy płyną im z oczu, a jedna musi przystanąć, żeby złapać oddech. Trzecia uśmiecha się z rozbawieniem. Wracają z Filharmonii, jednego z niewielu miejsc, w których można poczuć się jak w dawnych latach. Jest rok 2043, ale puzony, kontrabasy i kotły nadal brzmią równie wspaniale co 30 lat temu.

winda.18
O 22:35 winda wjeżdża na 5e piętro. Wyskakuje z niej potargany długowłosy mężczyzna ubrany w liczne futra, szmaty i fragmenty zbroi. Za nim wysiada wielki śnieżnobiały wilk. Na korytarzu szaleją wichry, które dziwna para pokonuje trzymając się blisko ściany i niemalże czołgając po podłodze. W końcu docierają pod drzwi jednego z mieszkań. Wspólnie zapierają się o drzwi, które w końcu ustępują pod ich ciężarem. W środku jest wielka przestrzeń, bezmiar nieba i śniegu. Lepiej nie zbliżać się do oblodzonej krawędzi Ściany.

winda.17

O 15:08 winda wjeżdża na 4 piętro. Wysiadają z niej dwie młode kobiety. Jedna podtrzymuje drugą za łokieć, a spojrzenie ma pełne troski. Druga idzie powoli z lekkim przestrachem. Zatrzymują się przed mieszkaniem eleganckiego mężczyzny. Po dłuższej chwili jedna z nich, ta przestraszona, naciska dzwonek. Cisza. Oczywiście, że cisza, bo elegancki mężczyzna kilka minut wcześniej  zjechał na dół. Spóźniły się i powoli dociera to do tej przestraszonej. Dzwoni jeszcze raz, potem głośno stuka palcami w drzwi. "Nie ma go." - mówi zatroskana. Przestraszona opiera czoło o drzwi i zamiera na kilka dłuższych chwil w tej pozycji. W końcu odwraca się, wzdycha i kiwając głową mówi: "Chodźmy". Po co przyszły i czy jeszcze wrócą?

winda.16

O 15.01 w sobotnie popołudnie winda rusza z 4ego piętra na -2. Chwilę wcześniej z korytarza po lewej stronie wyłania się mężczyzna w eleganckim płaszczu i butach lakierkach. On nie musi przejmować się zaspami śniegu zalegającymi na chodnikach od kilku dni, ani błotem w komunikacji miejskiej. Wsiada do samochodu w podziemnym garażu i jedzie do drugiego podziemnego garażu, skąd winda prowadzi go do celu. Piękne życie.

Marta: Łyżwy 1

   W sobotę rano deszcz już nie padał. Zaraz po przebudzeniu Marta odsunęła zasłony i zmrużyła oczy patrząc na biały połyskujący świat za oknem, po czym westchnęła opadając z powrotem na poduszkę. Z jednej strony cieszyła się, że pogoda okazała się łaskawa, a piękny śnieg nie zamienił się w paskudną szarą breję. Z drugiej strony deszcz wybawiłby ją od obiecanego wcześniej Kasi wyjścia na łyżwy, na co nie miała zupełnie ochoty. Teraz wiedziała, że nie będzie mogła się wymigać. Jakby na potwierdzenie tych myśli, usłyszała za drzwiami swojego pokoju radosne pohukiwania swojej młodszej siostry, która już szykowała się w sąsiadującej z pokojem Marty łazience. 

  Marta Murkowska miała niecałe 16 lat. Wszyscy mówili o niej, że jest bardzo spokojna i grzeczna, co z czasem coraz rzadziej brzmiało dla niej jak komplement. Wydawało się jej, że oczekiwane jest, żeby będąc w takim wieku robiła rzeczy szalone (albo chociaż o nich myślała), żeby się buntowała przeciwko wszystkiemu i wszystkim, obracała w niepokojącym towarzystwie i dostawała od życia wiele nauczek. Z czasem coraz silniej odczuwała, że może coś jest z nią nie do końca tak, skoro w zamian za szaleństwa i nauczki, spędza wolny czas na czytaniu książek, spędzaniu czasu z rodziną i kilkoma równie spokojnymi przyjaciółkami oraz bardzo teoretycznym rozważaniom na temat kolegów z klasy. Teraz, znów jako spokojna i grzeczna, wstała z łóżka i szybkimi susami przemierzyła drogę do drzwi i zaraz do łazienki. Kasia właśnie próbowała zakręcić sobie loki nawijając zwilżone pasma włosów na palce i trzymając je tak przez kilka sekund.

- Idziemy, idziemy! - zawołała radośnie na widok Marty, puszczając kolejny kosmyk i lekko podskakując w miejscu.

- Idziemy. - potwierdziła bez wielkiego entuzjazmu Marta, po czym wygoniła siostrę z łazienki.

  Kasia miała 8 lat i powoli wyrastała na zupełne przeciwieństwo Marty. Nie była spokojna i często bywała niegrzeczna. Na razie nie była w wieku, w którym życie powinno dawać jej wiele nauczek (od których była głównie chroniona przez swoich licznych opiekunów w szkole i w domu), ale nikt nie miał wątpliwości, że kiedy nadejdzie właściwy czas, Kasia rzuci się w wir świata i zacznie czerpać z niego wielkimi chochlami. Na razie jednak Kasia miała 8 lat i marzyła o karierze łyżwiarki figurowej - ku utrapieniu Marty.

  Kiedy Marta wyłoniła się z łazienki, na stole w kuchni czekały już na nią kanapki z żółtym serem i pomidorem oraz kubek gorącej herbaty z sokiem malinowym. Tata siedział wciśnięty w kąt między stołem a oknem, zasłonięty płachtą gazety, a Kasia siedziała na przeciwko i z uwagą studiowała dodatek sportowy. Zbliżała się olimpiada zimowa, więc gazeta pełna była informacji o kondycji poszczególnych gwiazd sportowych, co w obecnej fazie bardzo Kasię interesowało. Marta przywitała tatę głośnym "dzień dobry", które i tak pozostało bez odpowiedzi. Zabrała się więc za milczące przeżuwanie pieczywa z serem. Raz na jakiś czas Kasia zerkała na nią znacząco, aż w końcu zaczęła niecierpliwie uderzać stopą w nogę jej krzesła, dając wyraz swojemu zniecierpliwieniu. W końcu Marta zjadła, zmyła swój talerz, dopiła herbatę i dopiero wtedy Kasia z udawanym spokojem ruszyła przygotowywać się do wyjścia. Dziesięć minut później jechały na dół windą objuczone torbami ze sprzętem sportowym i ubraniami na zmianę.